Einde India 2008

Onze laatste dag in India begint met een heerlijk ontbijt met dosa en rode en witte chutney. Als de vrouw van Dr. Rao kookt gaan Sanne en ik kijken hoe ze het doet. De avond van tevoren heeft ze rijst en urad dal (gespleten black gram) in een 3:1 verhouding 3-4 uur laten weken in water en daarna met wat zout vermalen tot een pannenkoekendeeg. Dit heeft ze de hele avond laten staan en het bakken gaat zoals in het filmpje. Wat ze eroverheen sprenkelt is olie. De pan is volgens Mrs. Rao een anti-aanbakpan, maar ziet er volgens mij uit als een gewone gietijzeren, zonder tefal-laagje. In de pan zelf gaat geen olie trouwens, alleen over de dosa. De dosa kun je los serveren met sausjes of suiker, of vullen met aardappelcurry of uien voordat je hem 2 keer dubbelslaat.

Na het één en ander uitzoeken op internet over plaatsen van winkeltjes is het tijd om de laatste souvenirs te kopen. We besluiten om naar de Dilli Haat in New Delhi te gaan. Loek wilde eigenlijk al naar de oudere Dilli Haat (wij zijn bij de nieuwe geweest), omdat daar allerlei ambachtsproducten verkocht worden. De DH in ND bestaat uit ongeveer 100 kleine winkeltjes met kleding, sieraden, beeldjes en eten. Heel leuk om doorheen te lopen en hier hebben we ook de meeste dingen kunnen kopen die we nog nodig hadden. Daarna hebben we gegeten bij Navdanya organic café, verwant aan de organisatie van Vandana Shiva. Deze was ook aanwezig op de DH.

Daarna gaan we met de metro verder naar een muziekwinkel, waar we wat CD's en films kopen en dan gaan we terug. Sanne en ik pakken onze tassen goed in en eten nog een laatste Indiase maaltijd met Chapati, okra, aardappelcurry en bitter gourd. Dan is het tijd om naar het vliegveld te vertrekken. Onderweg komen we allerlei felverlichte feesten tegen. In Delhi vieren mensen een jaarlijks terugkerend festival dat iets te maken heeft met Krishna en Ganesh, verteld de driver mij. Sanne en Anil zijn bijna bang dat ze vieren dat wij weg gaan (Anil brengt ons weg). Op het vliegveld valt mijn lungi bijna af, maar weet hem te redden. En dan is het tijd om dag te zeggen. We trekken ons niets aan van de gebruiken en geven Anil een knuffel (bezoekers mogen niet naar binnen) en rijden ons karretje met bagage naar binnen.

Het inchecken duurt erg lang en terwijl we daar staan, omgeven door andere toeristen, voelt het al alsof we niet meer in India zijn. Na de beveiligingschecks moeten we nog drie kwartier wachten en dan is het tijd om te boarden. Voordat de lichten in het vliegtuig aan gaan (en na het opstijgen) krijgen we nog een broodje en een drankje. Ik neem voor ons allebei wijn, omdat Sanne al slaapt. Voordat ik probeer te slapen kijk ik nog Narnia 2 en daarna probeer ik een positie te vinden in mijn stoel, wat erg moeilijk is.

's Ochtends komen we iets te laat aan in Zurich en nadat een chagrijnige beveiligingsmens ons lastig valt, zijn we gelukkig nog op tijd voor onze aansluiting. In Nederland zien we onze ouders al staan als we op onze tassen wachten en mijn ouders kijken geschokt als ze mij in mijn lungi zien staan. De tassen komen aan en ik heb de zaden uit Porumamilla ongeschonden binnen weten te smokkelen. Dan gaan we nog een kopje koffie drinken met z'n 7-en zeg ik op de parkeerplaats ook gedag tegen Sanne. In de auto is het moeilijk mijn ogen open te houden, maar het lukt me uiteindelijk toch, en ik denk aan de afgelopen 6 weken, terwijl ik naar het saaie platte landschap staar dat ons voorbij schiet.

De weg terug naar Delhi

Onderweg terug naar Kadapa gebeurde iets waar Sanne en ik nog steeds boos over zijn. Onze chaufeur (die ons volgens hem ook naar Tirupathi had gebracht) reed met een behoorlijke snelheid over de weg. Voor ons werd een liggende hond zichtbaar, midden op onze rijbaan. Onze chaufeur bleef met dezelfde snelheid rijden, waarschijnlijk met de bedoeling om over de hond heen te gaan zonder hem met de wielen te raken. En wat je kon verwachten gebeurde ook: de hond hoorde ons aankomen en stak zijn hoofd omhoog en keek om. Er volgde een doffe knal en Nazeer kijkt pijnlijk naar de chauffeur: 'die heeft het niet gehaald'. Gelukkig werd er de rest van de rit niets of niemand meer aangereden, al reed de driver wel o.a. rakelings langs een kalf. Als het aan mij lag was die man zijn rijbewijs kwijt, wat een idioot!
In Kadapa laat Nazeer ons in het huis van Anil. de moeder is nog niet thuis, dus wij zetten onze tassen neer en doen alsof we thuis zijn. Ze komt pas laat thuis en dan is het voor mij al tijd om te gaan slapen.

22 augustus
Met Nazeer hadden we afgesproken dat hij ons om 7 uur op zou komen halen. zoals te verwachten werd dat 7:30 uur, maar alles kwam uiteindelijk goed en wij hadden de tijd om onze noodles en koffie naar binnen te werken.
Gelukkig waren onze tickets op het laatste moment confirmed en konden we 's nachts ook gewoon in een bed slapen. In de trein waren onze plaatsen bezet door enkele vrolijke Tirupathi-kalen (quote Sanne; de trein begon in Tirupathi, van de golden temple). Zij wilden graag met ons van plaats ruilen en dat vonden wij prima. Op onze nieuwe plek lag ook nog iemand onder op het bed, dus bleven wij even in het eerste compartiment zitten, tot we daar weggestuurd werden.

Verder bestond de dag uit lezen, muziek luisteren, slapen, galgje spelen (Sanne ingemaakt met het woord 'buffel') en praten over de afgelopen maand, de komende week en over de mensen in ons compartiment die luidt smakken en boeren laten. Onderweg zijn we nog een paar keer de trein uit gesprongen om chocolade en koekjes te zoeken, maar alleen waar dat mogelijk was: andere passagiers wisten precies waar er tijd was om uit te stappen. Het is ook wel lekker om even de benen te strekken in de frisse lucht en te kijken naar biddende moslims op het perron.

Voor het avondeten hadden we van Nazeer de belofte gekregen dat hij iets zou regelen en dat iemand het in de trein zou brengen, dus wij hadden geen dinner besteld vandaag. Toch gingen we zonder eten naar bed. Gelukkig hebben we door de snacks overdag geen honger. Onze onderbuurman doet nog even moeilijk over tassen die niet naast zijn hoofd mogen liggen en treuzelt als wij een tas onder de bank willen leggen, maar uiteindelijk slapen we (om 21 uur al) lekker en lang.

23 augustus
De volgende ochtend wordt ik redelijk vroeg wakker, maar blijf nog even liggen, omdat Sanne het middenbed nog bezet houdt (je moet het middenbed inklappen om onder te kunnen zitten). Als het ontbijt eraan komt besluit ik dat ik Sanne maar wakker moet maken. De rest van de reis verloopt best rustig en als we bijna in Delhi zijn beginnen we ons pas echt te vervelen.
Als we aankomen belt Anil ons op dat we de trein moeten pakken naar New Delhi. Voor 4 Rs. kopen we een kaartje, een man die in de rij stond vertelde ons dat vrouwen niet in de rij hoeven, dus Sanne liep naar voren en kreeg een speciale behandeling. Maar dezelfde man vertelde ons ook dat het veel beter is om een auto-rickshaw of taxi te pakken. En hij had gelijk: na lang wachten is er nog geen trein die naar New Delhi gaat en we weten ook niet precies van welk perron hij moet vertrekken. Als ik wat rondvraag belt iemand voor ons om te vragen naar de vertrektijden en het blijkt dat er binnenkort een slaaptrein in die richting vertrekt. Wij hebben echter een kaartje voor de lokale trein, dus ik bel Anil op dat we met de auto komen. Na onderhandelen (zij wilden 200 Rs, het werd 150) en het afschudden van een persistente taxi chauffeur, gingen we met de rickshaw naar het New Delhi station. Daar blijkt na een tijdje dat Anil ons op staat te wachten aan de andere kant van het station, met Srikahnt die in een hoekje zit te slapen. Hij wilde niet eerder de taart aansnijden voordat wij er waren: het is zijn verjaardag vandaag. Vermoeid nemen we daar de metro (hee er is een metro in New Delhi!) naar het huis van Dr. Rao. De metro is ongeveer 7 jaar geleden gebouwd en wordt nog steeds uitgebreidt. Het is er erg schoon, ondanks dat er erg veel gebruik van gemaakt wordt, en er weinig prullenbakken zijn zoals overal het geval is. We nemen nog een (fiets)rickshaw en komen aan in een mooi huis in een wat rijkere buurt van New Delhi. Hier maken we kennis met de vrouw en dochter van Dr. Rao.

Als we onze tassen ergens op de grond gezet hebben en een plekje gezocht hebben, komt er een roze hartvormige taart tevoorschijn. Rao vertelt dat het niet gebruikelijk is om taart en kaarsjes te gebruiken bij een verjaardag, maar dat er meestal andere zoetigheid op tafel komt. Typisch is wel dat de jarige de taart (of ander zoetigheid dus) aansnijdt en een stuk in ieders mond stopt. Vervolgens strooit iedereen gekleurde rijst op het hoofd van de jarige en doet een wens voor hem. Na de taart was er nog wat tijd voor opfrissen en daarna een heerlijke avondmaal met chapati en rijst.

Meer landbouw in de Sagileru Basin

Op 18 augustus gaan we na een heerlijke, maar non-spicy maaltijd op weg naar het volgende dorpje. In K. Kottala woont een boer die biologische sinaasappelen verbouwt en heel veel vermicompost maakt (30 sheds maken 200 ton / 45 dagen), die hij vervolgens verkoopt aan andere boeren. Daarnaast wil hij waterbuffels gaan houden voor mest en melk. Met de mest kan hij naast compost ook gas maken om op te koken, of om electriciteit op te wekken. Onderweg terug gaan we nog langs een ander dorpje voor een Limca (lemon drink). Over 2 dagen willen we hier een farmer field school mee gaan maken.

Even later vraagt Kumar of ik motor kan rijden, en of ik het dan wil proberen? "yeah, sure!" En even later zit ik voorop met sturing van Kumar. Tot 20 km/u, 2e versnelling rijdt ik een stuk tot het wat drukker wordt op de weg. Echt heel cool en misschien dat ik op een dag, als ik later groot ben, ook wel een motorrijbewijs wil halen.

Terug in Porumamilla kopen Kumar en ik nog wat fruit en snoep en worden Sanne en ik nog verder verwend.

19 augustus

Om ongeveer 6 uur 's ochtends, vreemd genoeg nog bijna donker, wordt ik wakker met een enorme knal. Daarna alleen het geluid van regen. en af en toe nog een donderslag in de verte. Ik kan niet meer verder slapen, maar blijf gewoon liggen luisteren tot de wekker gaat om 7 uur. Na het douchen controleer ik nog even onze treinticket en die staat nog steeds op wachtlijst. Ik begin me al wat zorgen te maken. Dan check ik mijn e-mail en ga buiten zitten. Om 8:45 uur regent het nog steeds. Zou de moesson eindelijk begonnen zijn? Kumar zegt dat er 78 mm gevallen is, niet slecht!

Deze ochtend hadden we eindelijk iets anders dan idly voor ontbijt. Of beter gezegd, we hadden idly én dosa én puri! De idly lieten we vandaag maar staan, omdat we dat al 3 dagen gehad hebben. Om 11 uur gingen we naar het dorpje Rajupalem. Het ligt dichtbij de bergen en heeft een gruwelijk mooi uitzicht met rijstvelden onder de bergen, boeren die nu met hun ossen aan het ploegen gaan en ondergelopen weggetjes. Had ik daar nu maar foto's van gemaakt...

In het dorpje was een Farmer Field School (FFS) over watermanagement (dus eigenlijk een water field school). Daarnaast was er al een non-pest management (NPM) project van de overheid gaande. Tussen de les door speelden we nog een spelletje om de groep te energetiseren (ofwel in slaap vallen voorkomen): Chicken & Eagle. De groep staat hand in hand in een grote kring, binnen staat 'de kip' en buiten de ring 'de arend'. die laatste moet binnen de kring proberen te komen om de kip te grijpen en de kring moet proberen hem buiten te houden. Sanne en ik deden ook mee en het was heel erg leuk. Daarnaast ook heel illustratief voor het idee dat je als boeren samen moet werken om te onderhandelen met handelaren.

Na koffie en koekjes en een laatste deel FFS was er nog tijd om vragen te stellen. Uiteindelijk waren we 4 uur pas terug voor de lunch. Na de lunch wilde Sanne haar XD kaartje op CD laten zetten. Het fotowinkeltje waar ze heen wilde was gesloten, maar na wat zoeken vonden we een ander winkeltje. Na het kopiëren en vooral bekijken van Sanne's foto's wilde de man achter de kassa de foto's op CD zetten, maar dat ging niet zoals het hoorde, door een virus of het één of ander. Uiteindelijk ging hij naar een nader winkeltje om te kopiëren naar CD. Sanne werd er behoorlijk ongeduldig van en stond 2 keer op om weg te gaan. Uiteindelijk had ze 1 XD kaartje op CD staan en was al dat wachten maar 50 Rs.

Onderweg terug bracht ik mijn gescheurde kurta nog naar een kledingmaker, die hem in 1 seconde door de naaimachine haalde, wat losse draadjes knipte en hem weer terug gaf zonder er iets voor te vragen. 'Die westerlingen kunnen ook niets zelf.'

20 augustus

Omdat we gisteren de idly hadden laten staan, hadden we deze ochten alleen dosa en puri. Na de thee gingen we meteen naar de field visit. Na een lange rit kwamen we aan bij een man die beetle leaf (ook bekend als 'paan') verbouwt. Dit is een blad met een bittere smaak die vooral "oudere vrouwen kauwen na de maaltijd". Vaak ook gebruikt in combinatie met beetle nut (niet van dezelfde plant), die een rood sap heeft en je tanden rood kleurt. Het blaadje schijnt goed te zijn voor de spijsvertering en tegen een hoge bloeddruk. Met drumstick bomen worden de rankende planten omhoog geleid. Tussendoor staan enkele bananenpalmen. als ik het blaadje probeer komt er een bekende bittere smaak naar boven die me, op de een of andere manier, doet denken aan de tandarts. Mijn speekselklieren beginnen extra te werken en na het uitspugen blijft de smaak nog lang in mijn mond. Niet voor herhaling vatbaar als je het mij vraagt.

Daarna rijden we door het bos naar een tempel, waar we verschillende beelden van goden zien. Onderweg komen we nog een hagedis tegen die we achtervolgen om te fotograferen en zien we jatropha bomen (gebruikt voor bio-brandstoffen).

Terug op kantoor besluit ik om mijn baard er maar weer af te laten halen. Sanne gaat mee en zit zich te vervelen op een bankje terwijl ik wacht op mijn beurt, of ze kijkt gefacineerd naar het scheerproces van de mannen. Deze kapper laat zijn mes twee keer over mijn huid glijden en snijdt extra glad. Nogmaals was mijn snor een probleem: Ze snapten wel dat ik hem eraf wilde hebben, maar niet waarom. 3 Keer vroegen ze of hij er echt wel af moest. Deze keer was het 20 Rs. en gelukkig was Sanne mee om een extra 10 bij te leggen.

21 augustus

We staan om 6 uur op, omdat we vroeg op pad gaan. Rond 7:30 uur gaan we naar Kondajupalli, waar we al een keer eerder waren (18-08). Onderweg moeten we nog van motor wisselen, omdat de onze te weinig benzine heeft en er daar een tekort van is in de regio.

In het dorpje gaan we na al voorgesteld te zijn aan een antal mensen, kijken bij een paddy nursery. dit doen de boeren iedere week, om te kijken hoe het gaat en welke insecten er in zitten. Het is een experimenteel NPM veldje, waar dus niet in gespoten wordt. Met een lange stok maait één boer over de sprietjes rijst om te zien welke insecten naar boven komen. Na al wat vragen te stellen en foto's te maken, gaan we terug naar het HUN (hydrological unit) kantoor, waar we dosa krijgen met een vreemde rauwe uiensaus en suiker. Een heerlijke dosa, één van de beste die we gehad hebben, en ook heel lekker met suiker, zo blijkt.

Toen we ons ontbijt op hadden kwam iedereen weer binnen. Vreemd genoeg laten ze ons iedere keer alleen eten. Ook bij andere maaltijden, ik denk dat het zo is dat de gasten eerst eten. Het was weer tijd om allerlei vragen te stellen. Daarna kregen we nog wat te zien van een preparaat met neem, castor en andere blaadjes met urine.

Onderweg terug naar het kantoor liet Kumar mij weer een stukje rijden op de motor. Toen ik de afslag gemist had nam hij het weer over. Om 2 uur hadden we weer een heerlijke lunch en daarna kwam Nazeer ons ophalen. Maar hij had eerst nog een vergadering met de mensen van ons kantoor, dus Sanne en ik deden een poging tot kruiswoordpuzzels en 'zoek de verschillen'. Rond 16:45 uur gingen we op weg, terug naar Kadapa, na iedereen uitgebreid bedankt te hebben voor alle zorgen en verwennerijen.

2-3 augustus Kadapa

Toen we in Kadapa aankwamen, werden we eerst ontvangen door de moeder van Anil en Anil's vrienden. De moeder sprak geen Engels, dus alles moest vertaald worden door Anil zelf en zijn broer. Na de koffie en thee brachten we eerst de tassen naar het hotel in de buurt. Daarna was er lunch bij Anil thuis. Zijn moeder had een uitgebreide maaltijd klaargemaakt met rijst, dal, groenten, etc.

Daarna gingen we op pad met de organisatie van Anil (of eigenlijk niet echt van hem): PARTNER (Peoples Activity and Rural Technology Nurturing Ecological Rejuvenation). In 3 groepen gingen we weg: de meiden in de auto's en de 3 jongens, waaronder ik, Rishi en Loek, achterop de motor. Zonder helm, met korte broek. En toch erg fijn om achterop de motor te zitten, met de wind in de haren door de kleine strratjes van Kadapa. Met drie mannen van Partner kwamen we aan bij een huis, waar 9 vrouwen op ons aan het wachten waren, dat zouden er later 10 worden. Daar werd ons pas verteld dat het om een micro-krediet project ging. Alleen groepen van 10 vrouwen komen in aanmerking en zij krijgen elk 5000 Rs. voor hun eigen project. ook krijgen ze wat training over hoe ze moeten omgaan met het geld. De aflossing is elke week voor 50 weken met 18% rente (banken vragen vaak 50% en alleen voor mannen). Tot nu toe is er altijd afgelost.

Nadat we iedere vrouw de 5000 Rs. overhandigt hadden, gingen we naar het kantoor van PARTNER. Daar maakten we kennis met andere werknemers en kregen we jackfruit en verse vijg, heerlijk! Toen iedereen er was, en alle groepsfoto's genomen waren, werd er nog wat verteld over de organisatie. Het is helemaal vanaf de grond af opgebouwd met mensen die in het begin niets wisten. Nu wil PARTNER zich ook gaan richten op biologische landbouw in de omgeving. Daar wordt namelijk al weinig pesticiden gebruikt.

Toen we klaar waren was het gaan regenen, maar wilden we toch nog even gaan winkelen. Als eerste gingen we een kledingwinkel met traditionele kleding binnen. Loek en ik konden daar niets leuks vinden, dust gingen we naar een stoffenwinkeltje. Daar hebben we samen met Zinu (de manager van PARTNER) wat uitgezocht en nadat we eerst nog even bij de dames hadden gewacht zijn we op zoek gegaan naar een tailor. Pas de 4e had tijd voor ons, door het huwelijksseizoen, maar het zou toch nog tot maandag duren en dan zitten we in Tirupathi. Ze zullen het opsturen. Het opmeten en dergelijke loopt allemaal wat uit, waardoor we best laat eten.

3 augustus
Vandaag vroeg op om te ontbijten bij een vriend van Anil: Nazeer (ook de CEO van PARTNER). Anil had speciaal om dosa gevraagd voor Zoë. Toen we weg gingen richting Anil gingen Sanne en Justine eerst nog bij Cor langs, dus daar moesten we eerst nog op wachten. De zwager van Anil bracht ons alvast naar het huis van Nazeer. Daar duurde het nog even voordat het eten klaar was. Na het heerlijke ontbijt werd verteld dat Cor weer naar de dokter gebracht werd voor een second opinion (hij loopt nu al een tijdje met een longinfectie). De zus van Aline heeft over de telefoon gezegd dat het iets ernstigs zou kunnen zijn. Gelukkig wees de second opinion uit dat het toch echt een longinfectie is. Sanne en Justine en Anil en Aline gingen met Cor mee naar het ziekenhuis. Als ze weg zijn wil de moeder en wat vrouwen henna schilderen op de handen van de resterende meiden. Hoewel we al laat zijn voor de rest van het programma durven zij en Sagar geen nee te zeggen.

We zouden een ritueel hebben in de plaatselijke tempel van een dorpje, maar toen we daar aankwamen was de priester al naar huis, nadat hij 3 uur gewacht had. We werden als eerste ontvangen door de beste boer van de staat (prijswinnaar). In zijn huis kregen we limonade aangeboden en daarna gingen we naar zijn land met pinda's, mango's sorghum, maïs, rijst, etc. De mango's hadden door enten meerdere variëteiten op een stam, soms wel 12, bij wijze van experiment.

We aten daar lunch op een stenen tafel in de buitenlucht, van bananenbladeren. We kregen eerst veel zoete dingen die we later ook mee kregen. Toen Anil boos naar Sagar opbelde waar we bleven voor het volgende onderdeel van het dagprogramma moesten we alweer gaan. Toch werden er nog eerst groepsfoto's gemaakt.


In de bibliotheek van Kadapa werden we eerst in het kantoor van de directeur uitgenodigd, waar we schrift op palmblad en koper te zien kregen. Echte museumstukken die gewoon in de kast van de directeur liggen. Daarna was de geplande dansvoorstelling door 4 meisjes van rond de 12-14 jaar. Ze hadden de afgelopen 2 jaar elke week 3x geoefend en het zag er werkelijk mooi uit. De trainer keek erg trots toe vanaf de zijlijn.

Toen we buiten stonden hadden Loek en ik geregeld dat Zoë ook even achterop de motor mocht. Dat wilde ze zo graag, maar durfde het niet te vragen, dus wij waren niet te beroerd om dat even aan Anil te vragen. We gingen eerst weer terug naar het hotel en voor het avondmaal werd alleen wat fruit gebracht, omdat iedereen redelijk vol zat van de lunch (vooral Rishi).

Leuke anecdotes: Toen Zoë net op de jongenskamer gepounced werd, kwam Caroline binnen die heel verbaasd zag hoe we net weer opkrabbelden. Het moet er vreemd uitgezien hebben. Daarna op de kamer van de meiden: speelden we nog wat potjes Uno. Loek had echter niet door dat ik Zoë een pestkaart toestopte, waardoor hij niet meer kon winnen. Helaas won Zoë daardoor en niet ik.

31 juli - 1 augustus Muthyalapadu (BIRDS instituut)

De kamers zijn er fijne en luxe 2 persoons kamers. De eerste nacht had ik lekker voor mezelf, omdat we met een oneven aantal jongens zijn. Vandaag komt Cor erbij. Vanmorgen werden we om 9:30 gewekt voor het ontbijt en kregen we een kopje koffie voordat we naar beneden gingen.

Na het ontbijt duurde het nog een voordat iedereen er was, dus sommigen gingen nog even slapen of lezen. Toen we complete waren gingen we op field visit, waar ons uitgelegd werd over het grondwater management project van BIRDS (GMC). Met behulp van Nederlands geld zijn er boorputten gemakt op velden van boeren. Nu probeert BIRDS de boeren bewust te maken door ze zelf metingen te laten doen en de boekhouding bij te laten houden. Op die manier moeten ze slimmer met het water om weten te gaan.

Na de lunch zji we naar een vergadering van een GMC groepje geweest. Ze sprakengeen Engels, maar Anil vertelde ons waarover gesproken werd. Ze waren op zoek naar een manier om meer leden te krijgen. Iemand opperde het idée om ons het dorp te laten zien, waardoor wij, en dus ook de GMC groep, veel bekijks zouden trekken. Dus na een groepsfoto werden we rondgeleidt naar wat tempels en we waren omringd door dorpsbewoners. We zagen bij toeval ergens een wever aan het werk die ook zijn werk nog liet zien. Eerst zagen we hem alleen vanaf de weg, maar door onze interesse werden we dichterbij geleidt om te kijken. Daarna lieten ze ons een kerk zien die ze aan het bouwen waren en was het alweer tijd om te gaan. Ik heb hier zelf geen foto’s van. Als ik eenmaal omringd ben met indrukken, denk ik er niet meer aan om mijn camera te pakken. Enerzijds jammer, anderzijds neem ik alles zo veel beter in me op. Anderen hebben gelukkig wel foto’s gemaakt.

En na het avondeten was het tijd voor wat potjes tafeltennis en Uno. Daarbij maakte ik Zoe aan het lachen terwijl ze aan het drinken was ‘india style’, waardoor ze bijna verdronk in haar slokje water.

1 augustus
Na het ontbijt warden Loek enik en Zoe naar een dorpje in de buurt gebracht. Daar kregen we allebei een scheerbeurt die we eigenlijk al veel eerder gepland hadden. Ik ging eerst, omdat Loek ook nog geknipt wilde worden. De kapper trof de nodige voorbereidingen, zoals het schoonmaken van het mes, baard inzepen, etc. Eerst dacht ik dat mijn snor zou blijven staan, maar na duidelijk te maken dat ik die niet wilde, werd die ook ingezeept. Met een DE safety razor maakte hij korte snelle bewegingen over mijn gezicht, zonder het krassende gevoel dat je soms vaneen wegwerpmesje hebt. Halverwege wisselde hij nog even van mesje en scheerde ook nog mijn nek. De aftershave prikte nog wel op mijn huid, maar hij rook heerlijk.
Loek was na mij en kreeg naast een lekkere scheerbeurt ook nog een knipbeurt en een hoofdmassage. En dat alles voor 30 Rs. voor ons beide.

Toen we terugkwamen was het alweer tijd om verder te gaan. We gingen eerst langs bij 2 verkopers van pesticiden en kunstmest. Zij vertelden over het verkopen en wat zee r zelf van vonden en hoe de regering er over dacht. Daarna gingen we naar de office, waar we een gesprek hadden met een boer hier wat verder vandaan. Hij vertelde over de experimenten die hij doet met low cost biologisch. Hij gebruikt bijvoorbeeld kerosene om leafhoppers en brownhoppers weg te houden uit zijn paddy. Bovendien houdt dit ook muggen weg en bepaalde vlindersoorten. Als pesticide legt hij een zak met neemcake in het waterkanaal als een theezakje, die hij elke 20 dagen ververst. Hij gebruikt bepaalde type bacterieen en algen en hij heft zelfs een koe gekocht om te experimenteren met urine. Het was een zeer bijzondere ontmoeting vandaag.

Na de lunch hadden we een ontmoeting met de directeur van BIRDS: Paul Raja Rao. Hij begon met vertellen dat hij een dalit wees is en door dat laatste de kans had om te studeren.Verder vertelde hij over de ongelijkheid in India, de discriminatie van vrouwen en dalits, etc. hoewel dit allemaal ook wel echt gebeurt, was ik meer geinteresseerd in wat BIRDS nu precies doet. Dat vertelde hij uiteindelijk maar erg kort, vond ik. Hij probeert in ieder geval boeren, vrouwen en dalits een stem te geven, en kansen te geven door links te leggen, groepen te vormen en les te geven.

Het laatste op het programma was een bezoek aan een eerste vergadering van een Water Field School. Ze hadden een bijzondere manier van opinie vragen. Aan een lijn hingen allemaal kartonnetjes met vragen erop geschreven. Daaronder 3 zakjes met A, B en C en daar konden de deelnemers dan kleine papiertjes in doen als een sort stembus. Zoe had haar eerste ervaring met ongewenste fotografie toen zee en foto wilde maken van een groep kleurrijk geklede vrouwen. Een van de vrouwen begon tegen haar te grommen.

De volgende ochtend gaan we naar Kadapa

30 juli Hyderabad

‘s Ochtends vroeg gingen we eerst met auto’s (auto-rickshaws dus) naar de charminar, een monument dat lijkt op de India gate, ook qua bedelaars en verkopers. We wilden ook nog naar een moskee in de buurt, maar vrouwen mochten niet naar binnen. Dus na het kopen van wat bangles gingen we naar het Salar jung museum, waar we gekeken hebben naar Oosterse miniatuurschilderijen en beelden. Ter plaatse hebben we ook nog evenwat gelunched, een massala dosa met koffie.

Later rijden we op weg naar het volgende plaatsje, maar onderweg gaan we eerst eten bij Padmini. Onderweg begint onze chauffeur ineens hard te toeteren naar de andere auto, die vervolgens stopt. Hij blijkt een lekke band te hebben. Gelukkig duurt het niet erg lang voordat het opgelost is.

Op een ander moment, als we ergens stil staan omdat we de juiste afslag niet kunnen vinden, wordt er heftig gepounced, dat is iets wat we van Zoe geleerd hebben en waar nu ook Loek en ongewild Rishi bij betrokken zijn. Deze keer was Rishi ons iet te snel af en sprong snel de auto uit. En in dat process kreeg ik een elleboog tegen mijn neus: bloedneus.

Na een paar keer de afslag voorbij te rijden, doordat ze in India overal de wegen aan het opknappen zijn, kwamen we eindelijk bij het huis van Padmini. Daar hadden ze heerlijk voor ons gekookt, met 2 soorten rijst, roti, aloo curry, groene pepers in deeg. Dat laatste was wel erg heet, ik heb het geprobeerd, maar dat was huilen. Na een halve gaf ik het op. Rishi at er 2 zonder problemen, bikkel!

Daarna was ere en discussie over de resterende 230 km. De kleine auto had geen reserveband meer en de grote auto kon niet verder vanwege een vermoeide chauffeur. Wel was er een jeep van het BIRDS instituut, maar daar konden de tassen niet bovenop het dak. Na veel discussie dus, warden 6 mensen, waaronder ik, de auto in gepropt. De rest bleef bij Padmini overnachten. Rond 4 uur ‘s Nachts kwamen we aan en gingen vrijwel meteen slapen.