Day 33 Monday 24 May – Getting to Puerto Lopez

Today we take breakfast at the hotel, because we want to leave early and have no time to go to the place around the corner (not that most of us have been there before). Afterwards, we grab our bags and take a bus to the terminal. The bus that takes us to Guayaquil leaves in 40 minutes, so we have some time to wait. This time we pay the real price: $6,-. The bus is not very comfortable again, however and it has a toilet that is dirty with see-through windows. I think about the Costa as like India, but without the good things from India: the houses are poor, the streets are dirty and it is really hot; but there are no trains and no Hindu culture. Yes, the trains I miss the most while traveling in this country. That would have made life so much easier around here, to just take a night train to somewhere. Then I might have been able to visit Mariela for weekends in Quito.

When we get to the terminal of Guayaquil, we immediately get pushed to take the immediate bus to Pto. Lopez, but I insist that we eat something first. So we take a bus via Jipyjapa (hippyhappa) half hour later. The places to eat at the terminal however include places such as McDonalds, giving me not much of a choice, so I head to a smaller place to get some empanadas and humitas, while the rest orders their burgers. With the food only just finished, we have to run again to get to the bus. A crappy bus without a toilet takes us to Jipyjapa and I don’t get a chance to go in Guayaquil. One can imagine that the ride seems to take ages. Especially with the bus stopping everywhere to pick up more people. In the end I’m sitting across a woman breast feeding her baby and I’m reminded again of how natural this is. I wonder why this doesn’t happen at all in Europe.

Finally in shithole Jipyjapa, I go to the toilet and we take another bus that takes us to the place of destination. The tv inside is showing us Jeepers Creepers2 in Spanish, but it’s turned off just before the ending. It’s already dark when we arrive, but a nice lady walks us to the hostel, which was recommended by the owners of our previous hotel in Cuenca. It’s a nice family run hostel, with private bathroom (that doesn’t work very well) and mosquito nets. I hang mine anyway, just to kill the insects that are already in the bed.

We put our stuff on our beds and head into town to get some food. We find a nice place that serves me a big plate with spaghetti and veggies and a plate of patacones. Though just a bit more expensive than most of the places we’ve visited. Afterwards, we take a small walk on the beach and head back to the hostel, where we sit by a fire for a while before going to bed. Traveling is quite a tiring experience.

Talking about India: Pto. Lopez has ‘Tricicleras’, or things that look like family of the auto-rickshaw. We didn’t ride any, but it was nice to see.

De weg terug naar Delhi

Onderweg terug naar Kadapa gebeurde iets waar Sanne en ik nog steeds boos over zijn. Onze chaufeur (die ons volgens hem ook naar Tirupathi had gebracht) reed met een behoorlijke snelheid over de weg. Voor ons werd een liggende hond zichtbaar, midden op onze rijbaan. Onze chaufeur bleef met dezelfde snelheid rijden, waarschijnlijk met de bedoeling om over de hond heen te gaan zonder hem met de wielen te raken. En wat je kon verwachten gebeurde ook: de hond hoorde ons aankomen en stak zijn hoofd omhoog en keek om. Er volgde een doffe knal en Nazeer kijkt pijnlijk naar de chauffeur: 'die heeft het niet gehaald'. Gelukkig werd er de rest van de rit niets of niemand meer aangereden, al reed de driver wel o.a. rakelings langs een kalf. Als het aan mij lag was die man zijn rijbewijs kwijt, wat een idioot!
In Kadapa laat Nazeer ons in het huis van Anil. de moeder is nog niet thuis, dus wij zetten onze tassen neer en doen alsof we thuis zijn. Ze komt pas laat thuis en dan is het voor mij al tijd om te gaan slapen.

22 augustus
Met Nazeer hadden we afgesproken dat hij ons om 7 uur op zou komen halen. zoals te verwachten werd dat 7:30 uur, maar alles kwam uiteindelijk goed en wij hadden de tijd om onze noodles en koffie naar binnen te werken.
Gelukkig waren onze tickets op het laatste moment confirmed en konden we 's nachts ook gewoon in een bed slapen. In de trein waren onze plaatsen bezet door enkele vrolijke Tirupathi-kalen (quote Sanne; de trein begon in Tirupathi, van de golden temple). Zij wilden graag met ons van plaats ruilen en dat vonden wij prima. Op onze nieuwe plek lag ook nog iemand onder op het bed, dus bleven wij even in het eerste compartiment zitten, tot we daar weggestuurd werden.

Verder bestond de dag uit lezen, muziek luisteren, slapen, galgje spelen (Sanne ingemaakt met het woord 'buffel') en praten over de afgelopen maand, de komende week en over de mensen in ons compartiment die luidt smakken en boeren laten. Onderweg zijn we nog een paar keer de trein uit gesprongen om chocolade en koekjes te zoeken, maar alleen waar dat mogelijk was: andere passagiers wisten precies waar er tijd was om uit te stappen. Het is ook wel lekker om even de benen te strekken in de frisse lucht en te kijken naar biddende moslims op het perron.

Voor het avondeten hadden we van Nazeer de belofte gekregen dat hij iets zou regelen en dat iemand het in de trein zou brengen, dus wij hadden geen dinner besteld vandaag. Toch gingen we zonder eten naar bed. Gelukkig hebben we door de snacks overdag geen honger. Onze onderbuurman doet nog even moeilijk over tassen die niet naast zijn hoofd mogen liggen en treuzelt als wij een tas onder de bank willen leggen, maar uiteindelijk slapen we (om 21 uur al) lekker en lang.

23 augustus
De volgende ochtend wordt ik redelijk vroeg wakker, maar blijf nog even liggen, omdat Sanne het middenbed nog bezet houdt (je moet het middenbed inklappen om onder te kunnen zitten). Als het ontbijt eraan komt besluit ik dat ik Sanne maar wakker moet maken. De rest van de reis verloopt best rustig en als we bijna in Delhi zijn beginnen we ons pas echt te vervelen.
Als we aankomen belt Anil ons op dat we de trein moeten pakken naar New Delhi. Voor 4 Rs. kopen we een kaartje, een man die in de rij stond vertelde ons dat vrouwen niet in de rij hoeven, dus Sanne liep naar voren en kreeg een speciale behandeling. Maar dezelfde man vertelde ons ook dat het veel beter is om een auto-rickshaw of taxi te pakken. En hij had gelijk: na lang wachten is er nog geen trein die naar New Delhi gaat en we weten ook niet precies van welk perron hij moet vertrekken. Als ik wat rondvraag belt iemand voor ons om te vragen naar de vertrektijden en het blijkt dat er binnenkort een slaaptrein in die richting vertrekt. Wij hebben echter een kaartje voor de lokale trein, dus ik bel Anil op dat we met de auto komen. Na onderhandelen (zij wilden 200 Rs, het werd 150) en het afschudden van een persistente taxi chauffeur, gingen we met de rickshaw naar het New Delhi station. Daar blijkt na een tijdje dat Anil ons op staat te wachten aan de andere kant van het station, met Srikahnt die in een hoekje zit te slapen. Hij wilde niet eerder de taart aansnijden voordat wij er waren: het is zijn verjaardag vandaag. Vermoeid nemen we daar de metro (hee er is een metro in New Delhi!) naar het huis van Dr. Rao. De metro is ongeveer 7 jaar geleden gebouwd en wordt nog steeds uitgebreidt. Het is er erg schoon, ondanks dat er erg veel gebruik van gemaakt wordt, en er weinig prullenbakken zijn zoals overal het geval is. We nemen nog een (fiets)rickshaw en komen aan in een mooi huis in een wat rijkere buurt van New Delhi. Hier maken we kennis met de vrouw en dochter van Dr. Rao.

Als we onze tassen ergens op de grond gezet hebben en een plekje gezocht hebben, komt er een roze hartvormige taart tevoorschijn. Rao vertelt dat het niet gebruikelijk is om taart en kaarsjes te gebruiken bij een verjaardag, maar dat er meestal andere zoetigheid op tafel komt. Typisch is wel dat de jarige de taart (of ander zoetigheid dus) aansnijdt en een stuk in ieders mond stopt. Vervolgens strooit iedereen gekleurde rijst op het hoofd van de jarige en doet een wens voor hem. Na de taart was er nog wat tijd voor opfrissen en daarna een heerlijke avondmaal met chapati en rijst.